TOLAD One

We zijn met ons zessen naar een bos gereden, waar we eerst een heel stuk het bospad volgde. Daar vulde we de Tolad met jouw as en de as van Pablo. We gingen van het bospad af, gewoon over de boomstronken heen, dieper het bos in. Jij volgde sowieso niet graag het geijkte pad. Dieper in het bos hebben we de verzegeling onderaan de Tolad eraf gehaald en zijn gaan lopen. Bij elke stap dat we de Tolad op de grond plaatsten kwam er een hoopje as van jullie vrij. En zo hebben we jullie verspreid, een spoor van hoopjes as. In de natuur, waar de wind het mee kan nemen, de regen het kan laten verzadigen met de aarde. Ieder van ons liep een gedeelte met de Tolad, met jou in gedachten. Mama begon, en mocht ook weer eindigen. Als laatste plaatste ze de Tolad net zo vaak op de grond totdat je naam in hoopjes as geschreven stond. Susanne. Ze kon daarna nog twee stappen doen en toen was de Tolad leeg. Het was goed zo, je wens om samen met Pablo uitgestrooid te worden was op deze manier voor mijn gevoel goed geweest.