Inleiding

Jij hebt rust

Susanne, het liefst zou ik tegen je willen schreeuwen, schelden, je door elkaar willen schudden, je een klap verkopen, maar het heeft totaal geen zin meer. Mijn grootste angst is werkelijkheid geworden. Hetgeen waar ik jaren bang voor was is nu de onbegrijpelijke realiteit geworden, en ik heb er niets tegen gedaan. Door van die flat te springen heb je jezelf vermoord, je hond vermoord, en een deel van mij vermoord. Mijn hoop en vertrouwen dat alles weer goed zou komen wanneer ik je tijd zou geven heb je misbruikt. Je hebt de tijd die ik je gaf gebruikt om je plan te trekken, en het ergste van alles, het ook te laten slagen. Is dit mijn straf voor hetgeen waar je me jarenlang vals van hebt beticht? Is het omdat je me zo haatte? Hield je niet meer van me?

De eerste keer dat je het probeerde in 2016, de avond dat je te veel medicatie innam, mislukte. Die poging was niet goed doordacht. Of was het misschien zelfs niet eens écht een poging? Wilde je ons voorbereiden op het echte werk zoals je het nu gedaan hebt. Wilde je ons laten zien dat je ertoe in staat zou zijn, als je alles wél goed voorbereid had, zodat we aan het idee konden wennen dat het ooit echt ging gebeuren. Als je het toen zo graag wilde, waarom heb je dan die bewuste avond Johan geappt of hij voor de hond zou willen zorgen. Gelukkig had hij meteen door wat er gaande was, en had hij ons ingeschakeld waardoor we bij je waren in het ziekenhuis. Ons Pap,
Mam, Johan en ik. Ik heb de drank, die de verpleegster je gaf maar die je weigerde, in je mond gegoten en je gedwongen het op te drinken, zodat al het vergif van de overdosis eruit zou komen. Van mij mocht je niet gaan. Niet die nacht, niet waar wij bij stonden, en niet op deze manier. Ik wilde je niet kwijt. Ik wilde mijn zus terug. En dat is toen gedeeltelijk gelukt.
Ik heb me altijd afgevraagd of je op mijn vraag nadien eerlijk hebt geantwoord. Ik heb je destijds gevraagd of je kwaad op me was dat we je poging hebben laten mislukken. En je zei toen van niet, maar in hoeverre was je hier eerlijk tegen me? Ik kreeg je gedeeltelijk terug, maar het is alles bij elkaar een korte tijd geweest. Na die nacht in het ziekenhuis zien Johan en ik elkaar niet meer. Tweeëneenhalf jaar spreek of zie ik hem niet. Jij houdt wel contact met hem, al is het op jouw manier. Wanneer het jou uitkwam liet je hem toe, en je stootte hem des te harder weer van je af.
Weet je wat ik het merkwaardige van het hele verhaal vind? Het was nu, twee dagen voor je sprong, bijna voor de tweede keer wéér mislukt door precies dezelfde twee mensen. Johan en mij. Wat heeft ons ervan weerhouden dat we deze keer geen actie ondernomen hebben?
Domweg omdat ik niet naar mijn intuïtie heb geluisterd, en jij Johan hebt voorgelogen. Dat ik niet naar mezelf heb geluisterd, dat ik het genegeerd heb, vind ik achteraf zo verschrikkelijk, en het schuldgevoel is immens groot, op sommige momenten zelfs groter dan het verdriet. In 2016 was je er nog mede door mij, nu ben je er niet meer, wellicht ook door mij. En daar moet ik het de rest van mijn leven mee doen. Ik moet daarmee in het reine zien te komen.
Maar wat kan jou het schelen, jíj hebt rust. Dat ik dagelijks, waar ik ook naar toe ga, langs die flats moet rijden en ermee geconfronteerd wordt kan jou niets schelen, jíj hebt rust. Ik zal nooit meer rust ervaren, nooit meer echte innerlijke rust. De manier waarop je het gedaan hebt zal ik nooit willen en kunnen accepteren. De keuze die je gemaakt hebt om je leven uit te wissen alsof je nooit bestaan hebt zal ik nooit begrijpen. Had verdomme één aandenken voor mij bewaard. Had ten minste één van je vele dagboeken bewaard zodat ik je stap, of beter gezegd je sprong, een beetje zou kunnen gaan begrijpen, zodat ik jou zou kunnen gaan begrijpen. Er is nog zoveel wat ik je had willen vragen en wat ik je had willen vertellen. Maar het is niet meer van toepassing. Het enige wat ik kan doen is het voor mezelf duidelijk krijgen wat er nu gebeurd is. De tijdlijn opnieuw doorlopen. En dat ga ik doen en ik schrijf alles aan jou gericht. Je kan het niet lezen, niet veranderen, je kan niet antwoorden, niets uitleggen, ik wil je alles vertellen waar we doorheen zijn gegaan nadat jij gesprongen bent. Dit geeft mij hopelijk wat rust terug in mijn hoofd.

Suus ik zal dit schrijven, deze tijdlijn, nooit vernietigen zoals jij alles hebt vernietigd, want stel dat mijn kinderen op latere leeftijd met vragen komen, mogen ze het nog eens doorlezen om de antwoorden misschien te vinden. Je hebt ontzettend veel mensen ongevraagd heel veel onrust bezorgd, maar ach, wat maakt het nog uit. Of niet Suus?! Jij hebt rust.